Jeżeli podczas biegu pojawi się uczucie gorąca, pieczenia lub wyraźnego dyskomfortu, nie licz na to, że samo przejdzie. Zatrzymaj się i sprawdź przyczynę. Czasami wystarczy poprawić skarpetę lub ją zmienić, usunąć piasek z buta albo zmienić sposób sznurowania. W przypadku stóp obowiązuje prosta zasada: jeśli czujesz, że coś się zaczyna się dziać, to znaczy, że już masz problem do rozwiązania.

Jeśli problem się rozwija mimo poprawienia skarpet, warto zabezpieczyć zagrożone miejsce plastrem lub taśmą. Na długich dystansach kilka minut poświęconych na profilaktykę może zaoszczędzić kilka godzin cierpienia później.

Na biegu dobrze jest mieć przy sobie małe opakowanie kremu ochronnego. Nie zajmuje dużo miejsca, a może uratować sytuację, gdy pojawią się pierwsze oznaki otarć. Warto również zostawić większy zapas na przepaku. Ponowne zabezpieczenie newralgicznych miejsc po części wojskowej może znacząco poprawić komfort dalszego biegu.

Przydatnym elementem wyposażenia są również plastry hydrokoloidowe oraz taśmy piankowe. Warto mieć je na przepaku, a najlepiej również przy sobie. Plastry mogą sprawdzić się przy już istniejących otarciach, natomiast taśma pozwala zabezpieczyć miejsca, które dopiero zaczynają sprawiać problemy. Często wystarczy odpowiednio wcześnie założyć plaster lub taśmę, żeby nie dopuścić do powstania większych otarć czy pęcherzy.

Pęcherze są najczęściej skutkiem długotrwałego tarcia, wilgoci i nacisku działających na skórę przez wiele godzin. Gdy już się pojawią, każdy krok zaczyna kosztować coraz więcej energii. Dlatego na Setce Komandosa obowiązuje prosta zasada: reaguj na pierwsze sygnały. Otarcie, które po pięciu minutach wydaje się drobiazgiem, po pięciu godzinach może stać się największym problemem całego biegu.

Otarcia to nie tylko ból. Gdy się one pojawią, zmienia się sposób stawiania kroków i pozycja całego ciała. Przez kilka kilometrów nie ma to większego znaczenia, ale po kilkudziesięciu może prowadzić do przeciążeń stawów, ścięgien i mięśni. Jeśli dodatkowo jesteś słabo przygotowany fizycznie, to kilkadziesiąt kilometrów takiego „krzywego” marszu lub biegu może znacząco zwiększyć ryzyko innych kontuzji.

Jeżeli pojawi się pęcherz, decyzję o jego przekłuciu trzeba podejmować rozsądnie. Małe pęcherze, które nie utrudniają poruszania się, często lepiej pozostawić w spokoju i tylko zabezpieczyć przed dalszym tarciem. Duże pęcherze, które powodują ból przy każdym kroku, mogą wymagać przekłucia. Najbezpieczniej wykonać to czystą, a najlepiej zdezynfekowaną igłą, pozostawiając skórę pęcherza na miejscu. Skóra ta stanowi naturalny opatrunek i chroni uszkodzone tkanki przed dalszym urazem. Po usunięciu płynu miejsce należy osuszyć, zabezpieczyć plastrem i ograniczyć dalsze tarcie.

W normalnych warunkach przy leczeniu pęcherzy często zaleca się pozostawienie ich w spokoju. Setka Komandosa nie jest jednak normalną sytuacją. Jeżeli do mety zostało jeszcze kilkadziesiąt kilometrów, a pęcherz powoduje ból przy każdym kroku, jego przekłucie może znacząco poprawić komfort marszu lub biegu i zwiększyć szanse na ukończenie zawodów.

W przypadku pęcherzy obowiązuje podobna zasada jak przy otarciach. Im wcześniej zauważysz problem i zareagujesz, tym większa szansa, że ukończysz bieg bez wielogodzinnej walki z bólem.

Damian podczas przygotowań i startów na dystansach ultra wykorzystuje własne rozwiązania rozwijane w ramach marki ULTREEM.